نامه ی زهره صادقی مدیر ادبی تیم یغمایی موزیک به استاد کورش یغمایی که آمیخته ای از آثار زیبای ایشان است .

دست نوشته ای ناچیز پیشکش از دختر دُردونه ی بهار به زاده ی آذر ، اسطوره ی آواز و هنر 
 استاد کوروش یغمایی

 *******************************
مسافر ِ شهر ِ باران کی تو می آیی ؟ توی ِ کوچه ی شهر ِ دلم هزار و یک شبه معطّلم . صدای پای ِعابر ِ شب می یاد راه گم کرده و تنها . توی ِ باغ ِ شب انقدر به سیب نقره ای ِ ماه نگاه    می کنم شاید پنجره ای رو به صبح باز شه . از کوچه ی شهر ِ دلم تا خیابان ِ شهر ِچشمای تو یه حجم ِ خالی بود اندازه ی تمام دنیا ها و فاصله ها . راز ِدل ِ من ، قصه ی سرانجام ِ شعر ِ یه سرنوشت ِ غمناک بود .

 می شناسیدم

 من ، دختر ِ دل خسته ی شهر ، یه لیلا بودم . لیلای یه انسان خاکی نه یه انسان فرشته ، که در انتظار ملک جمشید ِ رویاهای خودش بود ولی نمی دونست که شیرین جون ِ مرد خاکستری نیست . آرایش خورشید برای انتظار اومدن پائیز بود . دختر بهار ، دختر دُردونه ای بود که در انتهای خیابان پائیز از انتظار اولین ترانه ی دوستی پژمرد . دختر بهار ، همون پرنده ی مهاجر بود که روی تک درخت ِ سست ِ سراب ِ یه مرد ِ خاکستری آشیونه کرد . 

از قصه ی غمناک ِ ماه و پلنگ ، از دیدن ِ داس ِ فرو رفته به ساقه ی ریحان ، از خار ِ حسرت ِ رفته به قوزک ِ پای بچه های خوب ِ کوچه دلم می گیره . از طلوع و غروب ِ بندر ، هوار هوار دلم می گیره . طعم ِ تلخ ِ کابوس ِ قهر ِ مرد ِ رویاهای دختر بهار مثل قهر ِ افیون ِ یه فاجعه بود . پرواز از تن ِ چوبی ِ افیون ، خودش یه معجزه بود . وای که موی ِ شبای انتظار ندامتگاه چقدر مثل موی شب ِ یلدا قد بلند بود . 
دختر بهار با یه دنیا عشق قاصدک رو پر می کرد و می گفت : زاده ی مهر ، پسر ِ پائیز ، هم صدا با باد و بارون اخم نکن . سیلی ِ سرد ِ نگاهت صورت ِ زرد ِ منو سرخ می کنه – رنگ نقاشی ِ پائیز -  . 

شب ِ آخر ِ پائیز ، شب ِ یلدا که می شه ، یاد ِ خونه ی پدری می افتم . یادم می یاد بچگیام خیلی ظریف و نحیف بودم . پدر قربون صدقه م می رفت و به من می گفت موشی که دختر شد . آشیونه ی من ، همیشه توی شهر ِ چشمای سیاه و تَر و براق ِ پدر بود . صدای پدر همیشه توی گوشم صدا می کنه  ، گرم و دل نشین و جاویدان مثل آواز ِ اساطیر . یاد ِ پدر که می افتم ، دلم غنج می ره . تابلوی نقاشی ِ تخت ِ جمشید که عشق ِ پدر بود ، هنوزم روی طاقچه ست . تفنگ ِ دسته نقره ی پدر هنوزم بوی گل یخ می ده . چمدون چمدون تفنگ دسته نقره ، پر از باروت ِ عشق ِ ایران توی قطار زندگی ِ پدر بود . از خاک ِ وطن یه باغ گرد ِخاطره روی گل یخ نشسته . 

به تابلوی نقاشی ِ چهره ی پدر که خودش یه دنیا نقاشی و زیبائی بود ، نگاه می کنم و می گم : مرد ِ پائیزی ، زاده ی آذر ، پدر ، تولدت مبارک . تو همیشه هستی ، تا همیشه هستی ، تا همیشه ...

                                    زهره صادقی 
                                    بهار 1388

 http://kourosh-yaghmaei.com/news/Zohreh-Sadeghi.jpg